a cidade perdida

Inédita manifestación contra o galego na capital do país (Co aval do PP, UpyD e Falange)

2009-02-08T19:21:00.002+01:00

http://www.vieiros.com/nova/71885/inedita-manifestacion-contra-o-galego-na-capital-do-pais

A natureza ten memoria histórica !!

2009-01-29T20:46:00.003+01:00

O fin de semán do 23 de xaneiro, o vento de Arneiro (Lugo) tirou abaixo as torres nazis montadas no 1940 polos nazis e Franco.

SALVEMOS A PANIFICADORA

2009-01-13T04:23:00.000+01:00

Se estás en desacordo co derrubo parcial ou total da histórica panificadora de Vigo e solicitas a restauración íntegra do edificio a prol de conservar a memoria de Vigo, envía a túa firma:
>>firmar

http://www.freewebs.com/salvemoslapanificadora/

Os tranvías da Coruña!!

2009-01-13T03:12:00.006+01:00

Dende este espazo, tamén parécenos ben colgar cousas interesantes que atopemos, inda que non teñan unha relación directa coa historia de Vigo.

Penso que o documento que os presentamos, ten que ver tamén con cousas afundidas no tempo, con cousas dunha cidade familiar da nosa como é a cidade da Coruña.
Chamativo e o compromiso ca modernidade de esta época (+ o respeto polo antigo), así como o coñecemento do que estaba a acontecer no resto de Europa a nivel artístico.

- Para situarnos históricamente, as orixes do documental: "Kino-Nedelia" é de 1918, e despois vai: "Berlin: Die Sinfonie der Großstadt" no 1927.-

Estamos diante dunha xoia recollida na Cinemateca Uruguaya de Montevideo e recuperada pola Consellaría de Cultura. Trátase de ‘Tranvías de La Coruña’, o máis antigo documental galego que se conserva, que está datado en 1926.

Ten unha duración de 16 minutos e ten orixes descoñecidas polo momento. É un exemplo máis do chamado “cinema de correspondencia”, que é un curioso subxénero de documental insólito no panorama cinematográfico mundial.

Duración:17:38
Ano:1926 vía :flocos.tv

Parecidos

2009-01-11T05:46:00.006+01:00

Creo que é moi simpático xogar cos parecidos formais dos edificios.Sen chegar a formular ideas pretenciosas subo a rede un parecido que sempre tiven na cachola, dende a 1º vez que vin este edificio, que quedei pensando... bufff que familiar me parece:

Este é un edificio de Manuel Gómez Román, de 1922 (Edificio José Pastoriza) no Paseo de Alfonso XII.

e esta outra é a primeira obra innovadora de Victor Horta : A Casa Tassel, un edificio unifamiliar feito en Bruselas (1893 )

Inda que non coincidan cronolóxicamente, Horta foi un dos pilares do modernismo, o que Román acercouse nunha etapa xove da súa vida.

Como anécdota, falar de que no Horta fai no 1899 a sede do Partido Socialista Belga e Román en 1911 constrúe a antigua casa do Pobo para o sindicato U.G.T cun ramalazo de modernismo vienés!!

ASOCIACIÓN INCUNA

2009-01-11T05:13:00.004+01:00

INCUNA, la "Asociación Arqueología Industrial, Patrimonio Cultural y Natural" es una entidad sin afán de lucro y organización no gubernamental que aspira a agrupar en sí misma a todas las personas interesadas en la protección, estudio y fomento del patrimonio industrial a partir de los siguientes objetivos: Conocer y divulgar la arqueología industrial y los museos vinculados a su preservación y promoción, y conocer y divulgar los aspectos históricos de la arqueología industrial y de los citados museos.

INCUNA basa su actuación en diversos grupos de trabajo con un coordinador al frente del trabajo realizado: "Arte e Industria", "Archivos y Patrimonio Industrial", "Patrimonio Industrial, Metalúrgico y Siderúrgico", "Arquitectura Industrial".

http://www.incuna.org/index.php?option=com_content&task=view&id=22&Itemid=36

A CONSERVACIÓN DO PATRIMONIO INDUSTRIAL

2009-01-11T04:57:00.004+01:00

vía: http://www.dicoruna.es/cultura/interea/
RevistaInterea04/02_consevacion.htm

Vivimos nunha época que reivindica para si a necesidade de conservar determinados vestixios materiais do pasado pero sabemos que non todos os tempos tiveron ese mesmo afán “conservador”. O respecto reverencial cara á ruína ou cara ao obxecto inservible que perdido o seu primitivo uso se converte en peza de museo, é un fenómeno novo, ou cando menos nova é a intensidade que adquiriu.

Seguramente moitas razóns converxen na orixe desa actitude. Eu coido que unha das máis determinantes é a procura dunha identidade perdida que nos fai rastrexar no pasado algo do que fomos, sabendo que xa non o somos nin o volveremos ser, pero que contribúe a crear vínculos que, dalgún xeito, nos impiden caer na total incerteza cara ao futuro que abre terribles incógnitas, dadas as capacidades que a humanidade alcanzou de autodestrución, por unha banda, e de posibilidade de “creación” da vida, por outra. Terribles poderes que colocan ao home ao bordo do demiúrxico e tamén do abismo que aos seus pés pode abrirse, se a humanidade perdese o indispensable autocontrol, e ben sabemos que a “humanidade” é heteroxénea e voluble...
Se toda idea de conservación, de “patrimonializar e memorizar” está tecida de múltiples contradicións superpostas, cando nos referimos ao “patrimonio industrial” aquelas afloran con intensidade inusitada. Mentres que a meirande parte dos obxectos que hoxe se gardan nos museos, por non dicir a súa case totalidade, xa foron apreciados cando tiñan “vida propia”, aínda que moitas veces por motivos ben diferentes da estrita utilidade inmediata para a que foron fabricados, non sempre foi así coa industria e os seus obxectos derivados. Incluso máis ben ao contrario, xa que moitas veces, na súa orixe están a aversión e o rexeitamento. Razóns? En boa medida isto é debido a que, se ben toda actividade humana que deixa a súa pegada construtora sobre o territorio, previamente foi destrutora, sabemos que construír implica destruír, e as grandes industrias foron, en moi alto grao, grandísimas devastadoras de preexistencias. En efecto, os grandes artefactos construídos pola industria, aqueles que constitúen paisaxes enteiras, mineiras ou industriais, que hoxe valoramos como “patrimonios” en risco, foron antes destrutores de idílicas paisaxes e culturas campesiñas. Armando Palacio Valdés reflicte na súa “Aldea perdida” o drama que a industrialización mineira produce nos verdes vales agrícolas asturianos. Tamén os poetas románticos ingleses recoñecen pronto o “dano” da incipiente, daquela, industrialización.

A forza destrutora da industria está fóra de toda dúbida, difícil é encontrar na historia parámetros máis veloces de transformación de amplos territorios que os derivados da técnica. As grandes industrias, “caeron como proxectís” sobre os lugares, coa única lóxica da eficacia produtiva e a inmediata rendibilidade dos recursos. Así o expresa, contundente e lapidariamente, E. Jünger: “A marcha triunfal da técnica deixa tras de si un ancho ronsel de símbolos destruídos”.
Porén, avellentados e caducos, hoxe facémoslles depositarios de motivos de melancolía, de sentimento de abandono e xorde en nós a nostalxia dos “paraísos perdidos”.

Aquí subxace unha condición da nosa actualidade sempre comprensiva e xustificadora cara ao pasado, dubitativa e temerosa cara ao futuro. Xa Baudelaire, inventor da modernidade, deixou constancia desta nostalxia melancólica:
“O vello Paria desapareceu (máis a présa cambia,
ai, a forma da cidade cá un corazón humano)”.
Estas circunstancias, derivadas da súa intrínseca natureza, das súas grandes dimensións, inciden gravemente no noso presente, presentando problemas de conservación moi diferentes aos que podemos encontrar noutros “patrimonios” museables.
Se pensamos na minería, a siderurxia ou as grandes instalacións de transformados, non nos serve, para enterdernos, falar á escala do obxecto senón á da paisaxe. Polo tanto, aquí, a idea do museo tradicional é inservible, o obxecto que hai que musealizar convértese, pola contra, nun grande contedor. Debe perder a condición pasiva do obxecto arquivado, por así dicilo, para transformarse, á súa vez, en suxeito activo. Dito doutro modo: non cabe falar de simple conservación senón que ineludiblemente se fai necesario introducir o concepto de reutilización. Os grandes vestixios industriais, para permanecer, para, dalgún xeito, seguir sendo no noso panorama cotiá, deben incorporarse de novo á vida, á produción. Naturalmente unha produción moi diferente á que en orixe os trouxo á vida, pero produción a fin de contas, baixo a forma, agora, de parques, de instalacións lúdicas ou culturais.

Exemplos, importantes e xa numerosos, deste modo de actuar, atopámolos no proxecto do IBA Emscher Park (Duisburg, Alemaña), no que arte, paisaxe e cultura atópanse nunha formidable totalidade, na que a literalidade da ruína industrial, recobra nova vida como obxecto de contemplación e a súa caducada materialidade, pola forza da nova mirada, incorpórase con naturalidade ao territorio do artístico, dando lugar, non a un museo ao uso, senón a unha entidade diferente na que a reutilización é o novo concepto clave; tamén na conversión nun grande parque das antigas instalacións da Citröen en París; ou a reconvertida base de submarinos construída pola organización Todt en Lorient (1941), onde se reparaban os submarinos alemáns, son algúns dos, afortunadamente, tantos exemplos que poderían explicitarse sen chegar a esta condición de “paisaxe”, literalmente entendido, pero si como grande artefacto de descomunais dimensións, a “moderna” e xa caducada fábrica de automóbiles en Lingotto da Fíat, da man do arquitecto italiano Renzo Piano, amosa ata que punto un enfoque intelixente e sensible pode dotar de nova vitalidade estes restos de grandes monstros da industria, nos que a memoria late ao unísono dunha nova vida.

En territorio galego a total recuperación como paisaxe “restaurada” dos vertedoiros das minas de lignito que Endesa ten en Pontes de García Rodríguez, está case listo para as máis diferentes actividades lúdicas e é outro bo exemplo desta nova dimensión do industrial convenientemente reutilizado...

Tamén en Galicia, antigos complexos industriais esperan pacientemente, desexemos que non inutilmente, iniciativas para unhas novas perspectivas vitais. Falo dos vellos alpendres da Cros na Coruña, de tantas industrias conserveiras nas rías baixas, Massó por exemplo, dalgúns estaleiros navais en Ferrol, da esperada e necesaria oportunidade para a Panificadora de Vigo ou dos alpendres mineiros de Fontao onde, por certo, xa se rehabilitaron as case cen vivendas do poboado mineiro que alí se construíu, nos primeiros anos cincuenta do pasado século, para aloxar os traballadores daquelas minas de wólfram e que é un conxunto de magníficas pezas arquitectónicas do movemento moderno. Son só algúns dos varios exemplos que poderían citarse.

Certamente, para acometer estas actuacións faise preciso entender previamente algunhas cuestións. En primeiro lugar, que as circunstancias dramáticas que acompañaron o desmantelamento industrial deben ser un acicate cara á súa reutilización. É preciso que os sentimentos de abandono e moitas veces de frustración que estes acontecementos supoñen, non queden niso, máis ben ao contrario, tan dramática circunstancia debe superarse, de modo que a memoria colectiva que adquire o que foi, atope cumprido complemento na adecuada reutilización.
Debe entenderse tamén que a dimensión destas operacións esixe a posta en funcionamento de complexos equipos pluridisciplinares, nos que xunto a arquitectos e urbanistas, traballen, políticos, sociólogos, economistas..., dadas as graves interrelacións que nestes problemas converxen.

A reutilización destes complexos industriais adquirirá así un importante valor cívico.
No terreo do especificamente arquitectónico debe entenderse, desde o primeiro momento, que a natureza dos materiais con que se opera esixe unha posta ao día de novas técnicas construtivas. A rehabilitación de materiais como o aceiro ou o formigón ou o vidro, materiais cos que se construíron estes complexos industriais do século XX, requiren de novas capacidades e coñecementos, en boa medida aínda sen actualizar. E unha cuestión máis: o seu tamaño e a súa contraditoria, en certo modo, condición de símbolos da modernidade e de ruína alcanzada, introduce cuestións estéticas moi relacionadas coa idea do sublime, que esixe sensibles e matizadas respostas.

Finalmente, debe superarse toda tentación de reducir o problema a unha simple cuestión económica. Puntualizo: a maior parte das veces a localización deste patrimonio faino moi “querido” para puras operacións especulativas. Non pode pasarse por alto unha circunstancia clave: estes alboios industriais xurdiron na periferia das cidades, periferia que, só polo efecto do crecemento, se transformou en moitos casos en centralidade, co que o valor dos terreos adquire contías considerables, suscitando “ansias” tamén considerables.

Entender estas operacións non como desgrazas sobrevidas nin como ocasión para o simple negocio urbanístico, significa entendelas como novas ocasións que se lles presentan ás cidades ou aos territorios para que, da súa adecuada transformación, derive outra realidade na que, memoria e nova vitalidade, unidas, superen o desconcerto producido pola perda dunha caducada actividade e sexan fonte de identificación colectiva, de mellora cualitativa da cidade que as ampara e de conservación da memoria de pasadas laboriosidades da humanidade.

por Celestino García Braña

O mais dificil de mirar polas rúas de Vigo

2007-01-04T20:43:00.001+01:00

Edificio Agarimo (O novo Agarimo!!)

2007-01-04T20:42:00.002+01:00

Edificio as Torres.Camiño da Seara .Castro Represas

2007-01-04T20:40:00.004+01:00

Hoxe 28 decembro proxección no salesianos

2006-12-28T15:32:00.002+01:00

Hoxe proxectaranse no cine salesianos de vigo, as 21:00 e con entrada libre, os documentais:"A Cidade Perdida" e " Un Metro Cadrado".

A diferencia da 1º vez que se proxectó a cidade perdida no centro social de Caixanova, dónde estaba previsto que un amigo fixera una presentación que non se pudo facer porque apareceu alí unha persoaxe do PP ( ca intención de apropiarse da idea, e ao final entre que falase él, ou a persona que estaba encargada do tema chegouse a conclusión de que non falase ningún)...hoxe, agardamos que non veña ninguén con istas turbias intencións

El PXOM saca al Barrio do Cura del Casco Vello

2006-12-20T03:35:00.002+01:00

El proyecto de Karpin.
El Barrio do Cura contará con un gran complejo residencial que cortará las vistas a la ría.

El estado de deterioro del Barrio do Cura estaba en el pensamiento de los redactores del PXOM hasta tal punto que, para llevar a cabo la reforma que la alcaldesa, Corina Porro, pactó con el ex futbolista y promotor Valery Karpin, en septiembre del año pasado, hubo que sacarlo del PEPRI Casco Vello.
La razón es simple, las reformas del barrio planteadas en el proyecto del ruso son totalmente incompatibles con la catalogación de Conjunto Histórico que tiene el Casco Vello. Así, para que el PXOM saliera adelante, había que sacarlo de allí.

Asilo de ancianos
El terreno a edificar estaba disponible. El 4 de junio de 2001, el ex alcalde nacionalista Lois Pérez Castrillo y sor Ana García Grande firmaban un convenio urbanístico sobre el Asilo de las Hermanitas de los Ancianos Desamparados, por el que la congregación cedía los terrenos del asilo y las parcelas colindantes a cambio de la construcción de otro en Alcabre.
A falta de la aprobación del Plan Xeral, Karpin cuenta con más de 40.000 m2 para construir un gran complejo residencial que, a pesar de terminar con la desidia y el abandono del barrio, supondrá un golpe visual para los vecinos.
Y una vez más, se verán privados del placer de echarle un vistazo a la ría. Las torres de viviendas sobresaldrán por encima de los pisos antiguos de un barrio desterrado del Casco Vello. La modernidad vuelve a ganar la partida en un Vigo que va perdiendo el horizonte entre centros comerciales y edificios de alturas desmesuradas*.

nota de acidadeperdida.org: a diferencia de lo que se malentiende por "modernidad", ésta no es en sí ninguna amenaza, sino que, bien entendida sería todo lo contrario.Que se edifique de una forma tan chapucera y especulativa, responde a otros muchos defectos.

Sin vivienda protegida
El plan de rehabilitación del barrio no contempla la posibilidad de crear viviendas de protección. De hecho, con el PXOM tan sólo un 20% del total de viviendas de la ciudad tendrá algún tipo de protección oficial. Éste es el mínimo que establece la Consellería de Vivenda. Un buen negocio, sin duda, para los promotores.

Barrio do Cura
Ubicación: engloba la zona desde la plaza de O Berbés hasta el Concello. Importancia: en esta zona se encuentra uno de los últimos vestigios de la arquitectura industrial que se conservan en Vigo: los silos de la antigua panificadora. Futuro: el antiguo Asilo dará paso a un gran complejo residencial.

DANIEL DEL PINO. 18.12.2006
http://www.20minutos.es/noticia/183066/0/PXOM/Barrio/Cura/

"Hoy es un día grande" dice Abel Caballero

2006-12-14T05:36:00.003+01:00

Acabo de leer un comentario en el blog http://granvigo.blogspot.com donde aparece una de las frases más grandes que leo desde hace tiempo, va sobre el proyecto del Centro Beiramar.Resulta que el presi de la Xunta Emilio Pérez Touriño dice : " es un pilar fundamental, junto al Auditorio, para abrir cada vez más la ciudad al mar".

???????????????????????????????????

¿ Se puede abrir cerrando ?

134 millones de euros en la ordenación del "Centro Beiramar"
carallo...

especulando con lo público... un día grande, felicidades.

Fabrica Rivas 1938

2006-12-09T05:49:00.002+01:00

Perspectiva da fábrica realizada polo propio arquitecto
Francisco Castro Represas, hoxe sala A

Feísmo

2006-12-09T05:16:00.007+01:00

Non creo no feo nin o bonito desde unha percepción non subxetiva. Establecer normativas sobre o subxetivo..(requeriría canto menos un completísimo análise conceptual) Se cadra, falamos de estética, do moi antigo debate adoptado Francia na época do socialismo romántico, da beleza, a fealdad, a complementariedad...

Theodor Adorno, consideraba que la naturaleza de lo feo es "superior" a la de lo bello.Esto, por su autenticidad, por su absoluta identidad con la realidad, por su valor al poner al desnudo las inmundas y repugnantes verdades ocultas tras el velo falsificador, distorsionador y ladino de la belleza convencional. Lo feo, entonces, transgrede la defensa de la estética tradicional, subordinando la belleza hasta excederla, más allá de suplantarla.
La "belleza" en la Literatura, en el Arte en general tiene poco que ver en muchas ocasiones con el sentimiento de agrado o con la placidez de lo decorativo.Alain, un pensador contemporáneo que escribió mucho sobre el proceso artístico señala que "lo bello no gusta ni disgusta sino que nos detiene"

*Remo Bodei en "La sombra de lo bello"

Respecto ao "feismo" na arquitectura galega , pregúntome porqué centralo no rural, cando nas cidades sóbran exemplos iguais ou peores que estes.-Por exemplo, a "Plaza Elíptica"-

No último que acabo de ler é que ademais xa se fala de cousas como:

- o feísmo no campo das belas artes, referido concretamente ao concepto difundido de que todo o mundo pode ser artista sen que se definan criterios de calidade para a súa produción.

- o feismo aplicado á lingua, que se manifesta nunha expresión pouco coidada.

........................................................................................................................................

¿Existe un canon estético? ¿Quen e como o define? ¿ Pode ser isto unha cortina de fume para poder borrar o "feo" ( ou sexa, o que eles chamen feo) do mapa?

Non serei eu o que bendiga moitas das imaxes que circulan por internet como mostra aclaratoria do que é este "feísmo", pero si me gustaría discrepar do concepto en sí e da finalidade do seu uso.

Recordar que hai moitos factores que teriamos que ter en en conta antes de dicir o fea que é unha casa, e que por exemplo, se non se fixese pagar impostos soio cando as casas estivesen rematadas, non se fomentaría o eterno estado en construción.

O "feismo" esquecido

2006-12-08T15:33:00.003+01:00

Cafetería Museo do Mar de VIGO, tratamento urbanístico dunha praía.
César Portela e a Zona Franca de Vigo.
Esta imaxe ninguén a publica nun periodico falando de "feismo"
(¿cando sacarán a lista dos bonitisísimos"?)

"La arquitectura es la expresión material de cómo late un pueblo, una cultura. Es casi un diagnostico a través del tiempo".
Cesar Portela Femández-Jardón .
Si, es el diagnóstico de la enfermedad que padecemos!!

Parecidos

2006-12-02T17:15:00.004+01:00

Na estrada de Vigo-Vincios atópase a vivenda que aparece na 1º foto.

Edificio de viviendas Cesáreo Gonzalez 1938

2006-11-28T21:46:00.002+01:00

1938. Praza de Portugal ,nº 2
O Arquitecto Represas combina nesta obra as curvas cunha limpeza formal racionalista.A estructura de formigón armado permite nas esquinas curvas, mediante pilares cilindricos, que se poidan abrir ocos continuos o exterior.
O edificio manten as súas caracteristicas formais , mais precisaría dunha posta a punto(e pintura!).

A imaxe máis antiga e do 40

fotos do libro: arquitectura racionalista en vigo

Fábrica Santa Clara (Álvarez) en Ramón Nieto. 1941

2006-11-28T21:17:00.003+01:00

Francisco Castro Represas, e Pedro Alonso Pérez son os artífices. Tal e como anuncia unha fortísima cheminea, coma se dun selo tratásese, data do 1941.

A demanda de producción da fabrica de porcelá precisa de espazos de almacenaxe.O volume resultante é un prisma de 20x60 metros de catro alturas.O reloxio co logo do promotor é a única cesión a elementos decorativos, ademais, o arquitecto define:" a cuberta a fará a terraza cunha capa de terra vexetal", solución que ten moito que ver coas contemporaneas correntes europeas.
O estado en que se atopa é ruinoso, e a compra dos terreos anúncianos unha posible desaparición.

Os vanos do anterior post pertencen a este edificio para almacén Fábrica Santa Clara.Esta nova imaxe é do libro:arquitectura racionalista en vigo , que conta cun traballo fotográfico alucinante.

Os panos perdidos

2006-11-27T13:28:00.002+01:00

Comparativa: PANIFICADORA de Vigo y la Fábrica Harino Panadera III

2006-11-22T15:20:00.002+01:00

Interior de la panificadora de vigo.

Comparativa: PANIFICADORA de Vigo y la Fábrica Harino Panadera II

2006-11-22T15:17:00.002+01:00

Esta es la de Bilbao:

Comparativa: PANIFICADORA de Vigo y la Fábrica Harino Panadera

2006-11-22T14:59:00.003+01:00

En vigo, se quiere amputar la panificadora y Bilbao se va a proceder a la
rehabilitación de la fábrica de Harino Panadera

ver estudio completo en pdf

La antigua fábrica de pan de Irala albergará las instalaciones del Área de Salud y Consumo y una zona expositiva con la maquinaria original.

Las obras de rehabilitación del edificio comenzarán a finales de año, una vez se complete el proceso de adjudicación mediante concurso público aprobado recientemente por el Gobierno Municipal de Bilbao.
De este modo, el Ayuntamiento de Bilbao reafirma su compromiso de contribuir a la conservación y puesta en valor del patrimonio de la Villa, del que forman parte importante la fábrica de harinas de Harino Panadera.
La rehabilitación y ampliación de las instalaciones de Harino Panadera supondrá una inversión de 5.459.940,79 euros, con un plazo de obra estimado en 18 meses. Una vez terminadas las obras, la fábrica de Harino Panadera albergará las dependencias que actualmente posee el Área de Salud y Consumo en las instalaciones municipales de Garellano.

Se construirá un nuevo edificio adosado a la fábrica, con el que se logrará una superficie total construida de 3.919 metros cuadrados, que albergará los distintos servicios del Área de Salud y Consumo, como la oficina de información al consumidor, la oficina de atención a drogodependencias y el laboratorio municipal, entre otros.
Asimismo, el edificio acogerá una parte expositiva en la que se mantienen las máquinas de la antigua fábrica como testimonio de su pasado histórico. Además, se está valorando la posibilidad de introducir otras actividades complementarias.

La fábrica de Harino Panadera supuso en Bilbao el inicio de la construcción del barrio de Irala. Estuvo en funcionamiento todo el siglo XX, y fue a finales de esta centuria cuando cerró sus puertas.
De todos los edificios que formaban parte de la instalación fabril, sólo queda en pie el cuerpo dedicado a la molturación de grano para la obtención de harinas, que es precisamente el elemento más antiguo de la fábrica de Harino Panadera, dado que fue construido en 1902 en hormigón armado, toda una novedad para la época. En 1912 fue ampliado para albergar la sección de limpieza y acondicionado.

Presentación do documental o 17 novembro (2006) as 20:30 H

2006-11-07T20:17:00.002+01:00

a cidade perdida
documental sobre o
PATRIMONIO ARQUITECTÓNICO ESQUECIDO
na cidade de vigo
presentación venres 17 de novembro, as 20:30
auditorio do centro social de caixanova-vigo
entrada libre_

O auxe económico que experimentou a cidade de Vigo a principios do século vinte atopou reflexo na construcción de multitude de factorías industriais que conformaron, co paso do tempo, a paixase da urbe.Edificios comoa Panificadora,a Metalúrxica ou a Fábrica de almacenaxe de Santa Clara,respondían na súa concepción primixenia a unha nova vontade do arquitectónico, na que o vangardismo tivo un especial protagonismo.
Milleiros de persoas, de traballadores, desenvolveron a súa vida laboral nestes complexos contribuíndo co seu traballo ao crecemento e benestar dos cidadáns de Vigo.A historia da nosa cidade, dos nosos pais ou dos nosos avós é a historia destes edificios.

O esquecemento , aespeculación urbanística e aindiferencia pola historia fai que as poucas factorías de principios de século que aínda quedan en pé estean a piques de desaparecer....

*texto do documental

Edificio Aurora Polar (Vigo) 1959

2006-10-03T14:15:00.002+02:00

Edificio Aurora Polar (Vigo)1959.
Jenaro de la Fuente Álvarez .
O edificio Aurora Polar é a obra homenaxeada en Vigo no Día Mundial da Arquitectura

Edificio nº 25 de la calle Franklin, París

2006-09-30T23:53:00.003+02:00

Si, esto no es vigo... pero también está un poco olvidado por la historia.
Se trata del 1º edificio de hormigón armado, de nada más y nada menos que del año 1903.

Una de sus mayores aportaciones al lenguaje arquitectónico moderno es la de haber definido con absoluta claridad las relaciones entre los elementos de soporte y los soportados, así como el haber experimentado con soluciones y elementos que serán patrimonio común del lenguaje arquitectónico posterior, válidos hasta la actualidad, y que Le Corbusier tan sabiamente desarrollará:

la cubierta plana con jardín colgante,
la presencia de los amplios entrantes y salientes en la fachada,
el uso de las vidrieras,
la plata que utiliza al máximo el espacio que deja libre la construcción en esqueleto...

El arquitecto es Auguste Perret , pero también como siempre hay olvidados, decir que trabajó junto a Gustave Perret y Alexandre Bigot, tal y como aparecela firma en la imagen del portal que capturé, A.G.Perret y enfrente hay otra seña de: A.Bigot

"La verdadera importancia no consiste tanto en la novedad como en el hecho de que el elemento estructural ha experimentado la voluntad conformadora de un espíritu arquitectónico que le ha conferido una expresión, un ritmo, una ordenación: "l'architecture n'es pas dans la matière, elle est dans l'ordonnace"; recordémoslo en particular para este ejemplo, porque los historiadores, presos del entusiasmo de la primicia, han olvidado demasiadas veces su sabor". (Rogers, E.N. (1955), Auguste Perret. Milán. Il Balcone, pág. 25).

La foto se sacó el jueves 28 en parís y dá gusto ver lo bien conservado que está el edificio.
Sigue funcionando para lo que se diseñó, un edificio residencial, y en su parte baja hay un negocio de interiorismo en el que te permiten ver unos libros y unas fotos mágníficas del edificio.

Travesía de Vigo

2006-09-14T01:49:00.002+02:00

* todo es cuestión del ángulo en que lo veas

"O auditorio de Portela"

2006-07-13T22:47:00.002+02:00

sen comentarios, a imaxe fala por si mesma

Edificio "Candeira" (Pi y Margall) 1954

2006-07-12T15:30:00.002+02:00

Edificio proxectado por Jenaro de la Fuente Álvarez

Arde a panificadora

2006-06-25T17:13:00.003+02:00

Bueno, por fin ahora tienen la excusa perfecta para tirarla abajo (aunque en principio la idea se basa en una amputación, quizás vayan más lejos) subo a este espacio la noticia publicada en el faro de vigo el domingo 25 junio del 06.¡Que cutre!, ¿no se merecía el edificio un artículo más extenso, aparte de la foto, que informase a los vigueses del estado del edificio?¿que sucede, quienes lo escriben no se les ocurre hablar de la polémica amputación del mismo o ... porqué no profundizan en nada?
Por lo que sea, el estado es lamentable desde hace muchos años y nadie ha peleado lo suficiente por concederle la importancia que se merece.

Factoría de Hijos de J. Barreras, S.A.

2006-06-02T13:54:00.003+02:00

Tipoloxía de fábrica, orixinal en todo vigo.Mostra da arqutectura industrial da primeira mitade do século XX.
Estado de abandono

Gran Pazo de Congresos e Casa Mar en contraste con TACHELES

2006-06-02T00:06:00.005+02:00

O Concello e a Xunta impulsan a creación dun gran Pazo de Congresos na avenida de Beiramar...moi ben , e ónde o van facer?

Pois donde atópase en un estado lamentable un edificio CON INMENSAS posibilidades como é a CASA DO MAR

enton, pregunto :

¿non existe unha cousa que chámase rehabilitación?

¿sae mais caro adecuar un espacio como o desta nave, que facer unha faraónica construcción que "lembrará a arquitectura industrial "? Ben claro está que unha cidade ten que modernizarse, e a veces co derrumbe, pero, NON CON EDIFICIOS TAN SIGNIFICATIVOS!

Cambia o goberno e seguimos mirando pola adxudicación de obras de este calibre con a mentalidade medieval de darlle a un arquitecto o gusto de que xogue o tente ca nosa tradición industrial viguesa...polo seu nome, polo seu recoñecimento...burocracia e ferrero roché...

¡Que brille!!, que destaque sobre o entorno para que funcione ben nas futuras fotos de proganda dos programas dos partidos!! Debe de ser por eso polo que teñen previsto que teña unha cobertura metálica que o fará destacable visto desde a ría.

Non, non a cultura non é iso,(e senón e mellor ficar cunhas orellas de burro con dignidade)

Non, non, o respeito a arquitectura industrial degradada en esa zona, non penso que consista en ir tirando edificios e facer novos cun aire "industrial"( por favor.. ¡como tírase un edificio industrial para facer outro con ese "estilo", no que os asistentes farán tanto traballo industrial como o que fai Isabel Presley! ¿que tipo de arquitectura industrial e esa?)

Tiven a sorte de estar en Berlín , na zona este, e o increíble e ver cómo funcionan complexos multidisciplinais en antigos edificios, poño por exemplo o Tacheles, conocido en todo o mundo, en un espacio que non ten ni por asomo as dimensions da casa do mar ,mais ben sería do tamaño do marco, inda que con máis andares, e cunha finca grandísima que é coma un terreo en construcción...

Despertade... os centros culturais non dependen só de moitos cartos, nin de persoaxes coñecidas, etc..., non, dependen precisamente de eso que non se merca e que sae do interés apaisoado por facer cousas que delantan certo coñecemento das distintas disciplinas artísticas contemporaneas.

DERRUMBADE AS TORRES DE GARCIÁ BARBÓN, OU OS EDIFICIOS DA COLINA DE CASTRELOS!!!

Un documental en proxecto sobre a arquitectura esquencida de Vigo

2006-06-01T22:23:00.006+02:00

O vangardismo arquitectónico practicado a principios do século vinte na cidade de Vigo dá testemuño do dinamismo e receptividade dunha urbe que empezaba naquel momento a realizar o seu despegue industrial. Daquela, moitas empresas optaron polo cambio nos conceptos arquitéctónicos ata entón tradicionais das súas fábricas.

O emprego de novos materiais na construción e a pureza nas formas, fóronse impoñendo grazas a influenza do vangardismo arquitectónico europeo.
Así, a tradición da arquitectura industrial en Vigo seguiu a evolución –ás máis das veces con detalles propios-, do que ían sendo as discusións desenvolvidas en Europa arredor do que se concibía como unha nova rama da arquitectura: a industrial.

Discusión fundamentalmente artellada polo movemento moderno, Vigo recolleu a pegada visible das teses de Walter Gropius e da Bauhaus, tanto en edificios de vivendas como en arquitectura industrial. A particular estética da cidade, coas súas grandes superficies fabrís sen ornamentación e o emprego constante do formigón armado, non só gardan a personalidade propia que ten acadado Vigo, senón tamén parte da memoria arquitectónica industrial colectiva.

O racionalismo –incluido dentro da arquitectura moderna-, que durante máis de corenta anos foi a dominante europea e que creou escola tamén nos Estados Unidos, tivo o seu reflexo en Galicia na cidade máis nova e a que acollía a un maior número de xente. Vigo, que precisou tanto do funcional, apenas vela hoxe pola historia desta arquitectura e é doado atoparse con impresionantes edificios en ruinas que teñen por destino a demolición. En concreto, o obxecto deste documental é poñer en valor dous destes edificios. Unha cidade como a olívica, para a que a arquitectura industrial é un dos máis claros compoñentes da súa fisonomía, debería ser consciente deste patrimonio e desentrañar o valor histórico e artístico dos seus edificios:
A Panificadora ou Fábrica de Fariñas é un exemplo de arquitectura industrial único en Galicia. Ergueito o seu impresionante perfil no centro da cidade, o seu aspecto mudará en breve porque só se respectarán –a isto sí obriga a lei- a cheminea e os silos. A fábrica de almacenaxe de Santa Clara, cronololóxicamente posterior, é o exemplo das teses racionalistas que artellaron nos anos vinte a arquitectura industrial e que aínda hoxe non tiveron parangón en ningunha outra corrente arquitectónica. O futuro inmediato desta fábrica é, asímesmo, a demolición.
As opcións que se suxiren no documental son pois a recuperación destes edificios como parte do patrimonio histórico de Vigo, e a rehabilitación e restauración como reflexo da madurez da súa propia sociedade.

*Texto do documental

Salvemos a panificadora

2006-05-29T14:41:00.003+02:00

O patrimonio vigués ameazado por unha amputación

Contacto

2005-01-11T15:51:00.001+01:00

Se queres enviarnos comentarios, aclaracións, correccións, o que queras!!
acidadeperdida@yahooo.es

A cidade perdida - Panificadora amputada

2005-01-11T15:09:00.002+01:00

Este blog montouse en principio como un apoio a web dun documental chamado "A cidade perdida" feito por Miguel A. Romero 28 de decembro do 2006.
O obxetivo do documental, era amosar o maltrato o que estaba (e está) a sufrir unha boa parte do noso patrimonio arquitectónico.
O blog, é entón unha prolongación do mesmo, pero coma un organismo vivo, vai medrando, ata rematar sendo un lugar dónde falar da nosa arquitectura moderna en xeral, con comparativas coa forma de abordar a rehabilitación, restauración, etc en outros paises ou lugares do estado, etc...

Tras un parón no funcionamento do mesmo, por diferentes motivos (entre eles laboráis, a desilusión que supón o estado das cousas neste campo, etc) retomamos a actividade por apreciar que en Vigo algo se está a mover, falamos da aparición dunha sensibilidade a favor do valor que ten un edificio de características únicas en toda Galicia, como é a panificadora.

Se cadra, este podería ser a punta por dónde poderían caber moitos máis casos do maltrato do patrimonio na nosa cidade, pero o máis importante, e sentir que por primeira vez, o vento sopla para recuperar o patrimonio industrial de Vigo, que é un importante patrimonio na nosa historia.

Non somos periodistas, arquitectos, críticos de arte, etc dispulpade as nosas limitacións a hora da redacción das informacións, simplemente, somos xente que disfruta da fermosa historia da arquitectura nosa cidade.

Saúde a tod@s